Эхнэр бид хоёр 26 жил амь нэгтэй юм шиг сайхан амьдарч ирсэн  юм. Охин маань нөхөрт гарч, хүү их сургуульд сурахаар яваад эхнэр бид хоёр хоёулхнаа үлдэв. Амьдрал маань нэгэн хэвийнээр үргэлжилж байтал нэг өдөр манай байгууллагад Аня гэдэг залуухан эмэгтэй ажилд орсон юм. Тэрээр Молдаваас ирсэн бөгөөд хямдыг нь бодож Москва хавьд булан хөлслөн амьдардаг болохоор ажилдаа явахдаа 2 цаг зарцуулна. Нэг удаа Анягийн гэр рүү машинаараа юмыг нь зөөж өгтөл тэрээр орж цай уу хэмээн урьлаа. Цай уух зуур Аня, Молдавт ээж нь хоёр охин дүүтэй нь байдаг, тэдэн рүүгээ мөнгө явуулдаг хэмээн амьдралаа ярив.

Нэг өдөр Аня надад жирэмсэн болсноо хэлээд, хүүхдээ төрүүлнэ гэв. Би ч эсэргүүцсэнгүй: явж хүүхдээ ал гэлтэй нь биш? Аня төрөх цагаа болохоор ээж рүүгээ явна, тэгээд хүүхдээ жаахан том болохоор нь ээждээ үлдээгээд ирнэ гэдэг байв. Харин хүү маань цагаасаа өмнө төрчихөв. Хэдий дутуу төрсөн боловч дажгүй, аюул байхгүй гэж эмч нар хэлсэн юм. Би бөөн баяр хөөр болсон амьтан гэртээ ирэхэд Лена уйлчихсан амьтан сууж байв. “Худал хэлээд хэрэггүй ээ, би бүхнийг мэдсэн, хүүхдээ загалмайлахдаа уриарай даа, ядаж”, - гэв. Ажлынханаас маань л мэдсэн бололтой... Аня хүү хоёр эмнэлээс гарав. Ийм нялх амьтантай хаашаа явах вэ дээ? Гэрээсээ холгүйд хажуу өрөө хөлсөлж өгөөд /байр хөлслөх бэл бэнчингүй/ Лена Аня хоёрын хооронд шогших болов. Нялх хүүхдэд хэрэг болох юм мундах биш, цалингаа бүгдийг нь тийш зарцуулж байлаа. Аняг хүүтэй маань гэрийн эзэд нь ад үзнэ, Лена гэртээ уйлаастай, би дунд нь яахаа мэдэхгүй гүйх. Сэтгэл санаа зовсоор бүр турж гүйцэв. Нэгэн өдөр Лена хэлдэг юм байна: “Би сайн бодлоо. Тэр хоёрыгоо аваад ир, хамтдаа амьдаръя. Хоёр гэрийн хооронд гүйхээ боль, тэгээд ч хүүхдэд өсч торниход нь хэвийн нөхцөл хэрэгтэй.”  Би эхлээд их эргэлзэж байв. Лена Аня хоёр хамт байж чадах уу? Хэрүүл уруул, хардалт гээд... Ер нь яаж ингэж амьдарч болох юм бэ?... Өөр арга байхгүй байсан болохоор үзээд алдъя гээд Аняг хүүтэйгээ аваад ирэв. Эхлээд Аня Ленаг байгаа үед айгаад өрөөнөөсөө гарч ирдэггүй байв. Нэг л мэдсэн чинь тэр хоёр маань найзууд шиг болчихсон, хүү маань хоёр ээжтэй юм шиг л байх болсон юм. Лена маань хүүд үнэн санаанаасаа хайртай. Би Ленаг байхгүйд л Аня руугаа “мөлхөнө”. Нэг удаа Лена минь санаа алдан: “Чиний хүү бидний ач хүү байсан ч болоосой. Тийм байсан бол ямар сайхан бэ?” гэж билээ...